Fyrsta bloggið í langan tíma
Þá er stefnan á að byrja aftur að blogga, sjáum til hvort ég endist eitthvað í þessu núna!
Ég stefni nú ekkert á að halda hér ræður um einhverja rosalega merkilega hluti. En verður meira bara svona frásögn á því hvað er að gerast í mínu lífi ekkert rosa spennandi sko en hvað um það!
Síðustu dagar hafa verið rosalega súrealískir það eru voðalega skringilegar tilfinningar sem fylgja því að koma heim og uppgötva að einhver hafi brotist inn í húsið!
En við sem sagt komum heim úr bústað eftir yndislega þrjá daga daga fyrst vorum við með fjöslkyldunni hans Matta í veiðihúsi í Borgarfirði og fórum síðan áfram í sumarbústaðin og vorum þar í tvær nætur. Það var ansi erfitt að ná upp hita í bústaðnum svo við vorum nú alla dagana í lopapeysunni inni! Þegar við vöknuðum fyrri morgunin var hitinn komin niður í 13 gráður inni en hitastigið var um mínus 15 yfir nóttina úti! En samt sem áður eiga ofnarnir að ná að halda uppi betri hita svo þeir eru nú eitthvað farnir að gefa sig.
Við fórum út að leika okkur í snjónum sem var rosalega gaman og hitinn inn í bústaðnum var miklu betri eftir að maður hafði verið úti að leika í 10 stiga frosti þá var 17 stiga hiti rosa flott sko!
Matti skaust svo að ná í rjóma með vöfflunum en endaði þá með jeppan úti í skurði svo við þurftum að hringja í lögguna að draga jeppan upp. Reyndar kom formaður sumarbústaðahverfisins á undan löggunni og hann fékk lánaðan traktor frá bóndanum og dró jeppan upp. Löggan hjálpaði bara til með traktorinn.
Svo komum við sem sagt heim og bárum inn dótið. Þegar ég kom inn í sjónvarpsherbergi sá ég skrifborðið mitt með allar skúffur opnar og innihaldið út um allt. Fyrsta hugsunin var að Matti hefði verið að leita að einhverju áður en við fóum og gert það svona sóðalega! Svo ég kallaði á hann og spurði varstu að leita að einhverju hann sagði strax Gyða við höfum verið rænd. Einhvern veginn hafði það ekki einu sinni hvarflað að mér! En við fórum um húsið og sáum enn betur að við höfðum verið rænd svo við hringdum auðvitað í lögguna.
Eftir það hef ég verið að smá taka til draslið sem þjófarnir skildu eftir þegar þeir rótuðu í dótinu okkar. Ég er búin að fara í gegnum baðherbergisskápana og henda fullum poka. Búin að fara í gegnum tvær skúffur í skrifborðinu mínu og henda öðrum fullum poka. Mottóið mitt er núna drasl sem ekki einu sinni þjófar vilja uss best að henda því :-)
En það er fullt sem ég á eftir að fara í gegnum. Versta er að maður er alltaf að uppgötva nýja hluti sem vanta um leið og maður fer í gegnum skúffur og hillur.
Ég stefni nú ekkert á að halda hér ræður um einhverja rosalega merkilega hluti. En verður meira bara svona frásögn á því hvað er að gerast í mínu lífi ekkert rosa spennandi sko en hvað um það!
Síðustu dagar hafa verið rosalega súrealískir það eru voðalega skringilegar tilfinningar sem fylgja því að koma heim og uppgötva að einhver hafi brotist inn í húsið!
En við sem sagt komum heim úr bústað eftir yndislega þrjá daga daga fyrst vorum við með fjöslkyldunni hans Matta í veiðihúsi í Borgarfirði og fórum síðan áfram í sumarbústaðin og vorum þar í tvær nætur. Það var ansi erfitt að ná upp hita í bústaðnum svo við vorum nú alla dagana í lopapeysunni inni! Þegar við vöknuðum fyrri morgunin var hitinn komin niður í 13 gráður inni en hitastigið var um mínus 15 yfir nóttina úti! En samt sem áður eiga ofnarnir að ná að halda uppi betri hita svo þeir eru nú eitthvað farnir að gefa sig.
Við fórum út að leika okkur í snjónum sem var rosalega gaman og hitinn inn í bústaðnum var miklu betri eftir að maður hafði verið úti að leika í 10 stiga frosti þá var 17 stiga hiti rosa flott sko!
Matti skaust svo að ná í rjóma með vöfflunum en endaði þá með jeppan úti í skurði svo við þurftum að hringja í lögguna að draga jeppan upp. Reyndar kom formaður sumarbústaðahverfisins á undan löggunni og hann fékk lánaðan traktor frá bóndanum og dró jeppan upp. Löggan hjálpaði bara til með traktorinn.
Svo komum við sem sagt heim og bárum inn dótið. Þegar ég kom inn í sjónvarpsherbergi sá ég skrifborðið mitt með allar skúffur opnar og innihaldið út um allt. Fyrsta hugsunin var að Matti hefði verið að leita að einhverju áður en við fóum og gert það svona sóðalega! Svo ég kallaði á hann og spurði varstu að leita að einhverju hann sagði strax Gyða við höfum verið rænd. Einhvern veginn hafði það ekki einu sinni hvarflað að mér! En við fórum um húsið og sáum enn betur að við höfðum verið rænd svo við hringdum auðvitað í lögguna.
Eftir það hef ég verið að smá taka til draslið sem þjófarnir skildu eftir þegar þeir rótuðu í dótinu okkar. Ég er búin að fara í gegnum baðherbergisskápana og henda fullum poka. Búin að fara í gegnum tvær skúffur í skrifborðinu mínu og henda öðrum fullum poka. Mottóið mitt er núna drasl sem ekki einu sinni þjófar vilja uss best að henda því :-)
En það er fullt sem ég á eftir að fara í gegnum. Versta er að maður er alltaf að uppgötva nýja hluti sem vanta um leið og maður fer í gegnum skúffur og hillur.
Hehe, skemmtilegt mottó :)
Verra með böggið sem af þessu hlýst. Eftir að ég flutti suður þá er ég ótrúlega nojuð yfir því að einhver muni hugsanlega brjótast inn til okkar. Ég var t.d. að safna upplýsingum í grein langt fram á nótt, þarna einhvern tímann í desember. Þegar langt var liðið á nóttina stóð ég upp til að fara að sofa en sé þá um leið að einhver stendur við útidyrnar hjá mér og mér heyrist hann taka í hurðarhúninn.
Um miðja nótt og ég sem engan veginn átti von á nokkurri lifandi sálu! Ég hef ekki orðið svona skelfingu lostin í fjölda ára. En þegar ég hafði fengið augnablik til að melta þetta og maðurinn hafði bara snúið sér við og rölt í burtu þá fattaði ég að þetta var bara fréttablaðið sem kom inn um lúguna hjá mér, en aldrei var víst tekið í hurðarhúninn. Klukkan var víst orðin hálf sex og blaðburðardrengurinn í hverfinu svona þrælduglegur í útburðinum á laugardagsmorgni.
Ég get því ekki ímyndað mér hvaða ótti býr í ykkur svona fyrst á eftir, þar sem þið hafið upplifað þetta á þennan áþreifanlega hátt.
En tíminn flýgur víst áfram og teymir ykkur á eftir sér þannig að ég vona að þið fáið einhverja bót á óttanum í gegnum það ;)
Stína
Úff já ég myndi örugglega fara í hnút við að sjá allt í einu einhvern við dyrnar (sé reyndar ekki dyrnar frá tölvunni svo ég slepp!)
Mér finnst aðallega erfitt að fara fram á morgnanna því ég vakna alltaf fyrst og rölti niður og kveiki ljósin. En það tekur bara smá tíma að venjast þessari tilfinningu held ég.